با هر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود

چون کرم شبان تابان می تابیو می تابم

بر هر که نظر کردم گریانو پریشان بود

چون ابر سبک بالان  می باریو می بارم

من درده محبت را هرگز به تو نسپردم

این عقده ی دیرین را میدانیو می دانم

بر مرثیه ام بنگر نقش رخ خود بینی

این قصه ی غمگین را میخوانیو می خوانم

تنهاترین شعرم ننوشته بر فردا

تنهاترین حرفم بر روی لبهاتان

تنهاترین رازم ناگفته و خوانا

تنها ترین نورم در صبح فرداتان

تنهاترین فریاد کم حرف و پر معنا

تنهاترین امید بر یک دل خسته

تنهاترین آواز تنهاترین نجوا

تو در دلت فقط غم بود و من در دلم فقط غم.

تو به هزار غم خودت می اندیشیدی و من به هزار و یک راه که غم هایم را پشت یک لبخند پنهان کنم که غمی به غم هایت نیافزایم.

همه آنچه از منِ من مانده بود آغوش کردم و جا دادمت در «من». تو «تو» شدی. جستی؛ در نابودی من بود شدی. خاکسترم را بر آب ریختی. دیگر مجسمه نبودی. طغیان بودی. به خاکسترم که ویرانه بر آب می رفت مستانه بالیدی و از آنچه ساختی خوشنودگشتی. و غروب مرا کم بودی.

دیگر نه من مانده بود و نه آغوشی و نه کودک خردسالی که سر چهارراه داغ داغ محبت بفروشد به من و تو و نه پیرمرد فال فروش.

فکر کرده ای هیچ که چه شد آنجا که نیروی رفته را بازیافتی؛ مرا کجا گم کردی؟ بی حتی «کاش دانسته بودم بودنم از نبودنت است» ی گذرا در خیالت.

به من ميگفت فقط با تو به ياد تو برای تو
کنارت تا اخر دنيا ميمانم هر گونه
اگر سيل اگر توفان اگر حتی خدا گويد که نه
برايت تا اخر دنيا ميمانم هر گونه
کنون تنهای تنهايم
ميان هر چه غم دارم به ياد تو برای تو
به يادت تا اخر دنيا ميمانم هر گونه

های و هوی گريه هايم در نسيم افتاده بود
من شفق را می گذارم بر سر انگشت نور
پيچکی از سايه ی ديوار تنهايی گريخت
تک تک ساعت بخنددبر زمان با چشم کور
تا خطوط یک قفس را ديده بيند در ميان
منحنی تازه ای را می کشد بر سادگی
قاصدک پاپیچ افکار گل عصیان دل
پشت دیوار ندامت مرده از بیچاره گی
منت یک خنده زیبا لب دنیا کشید
آه از این آدم که دنبال سیاهی می دود
گریه را پیمان شکستن غصه دارش می کند
سینه ای بادرد سرگردان به هر جا می خزد
روح من از وحشت فریاد سرما صخره شد
چون شراره دامن خمیازه ی خود می گرفت
انتهای چشمه را خط می کشد دریا به موج
طعنه میزد نقشه هایش بر نگاه سرنوشت

این فضا سخت مرا

می شکند

این صدا سخت مرا

می طلبد

که بیا فرصت کار آخر شد

و بشر در دل خود عاجز شد

نه سخن محو نگاه

نه وفا غرق گناه

به خدا می ترسم

به خدا می فهمم

که سخن کوتاه است

که فضا طاقت دیدار

مرا باز ندارد

ديگر نميگويم دلم تنگ است ميدانم تو ميداني
بطن و نهادم از خلآ رنگ است ميدانم تو ميداني
ديگر لبالب گشته ام از قعر اقيانوس وحشت- رعب
با جوي غم قلبم هماهنگ است ميدانم تو ميداني

سری بزن به دفترت!
من از تمام حس تو گذشته ام
وشاخه ي شکسته ای
به پلک کاغذی تو کشيده ام
شتاب کن از اين عبور ساکتم
شتاب کن!
عبارت صدای تيشه ،بيستون
به انتها کشيده شد
ونقطه های جان به لب

{برای خواندن ادامه بر روی ادامه مطلب کليک کنيد}

دیر گاهیست که تنها شده ام
باز هم قسمت غم ها شده ام
من که بی تاب شقایق بودم 
قصه ی غریب صحراشده ام

{برای خواندن ادامه بر روی ادامه مطلب کليک کنيد}